Με αφορμή ένα πρόσφατο δημοσίευμα στο Βήμα, τα σκάνδαλα και τις σημερινές Ευρωεκλογές σκέφτηκα ότι ίσως (αποσπάσματα από) το παρακάτω άρθρο του Umberto Eco, γραμμένο το 1976, είναι ενδιαφέρον και επίκαιρο:
ΠΩΣ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.
Καθώς δημοσιεύονται σιγά σιγά τα ψηφοδέλτια αρχίζουν και οι αντιδράσεις αγανακτισμένων δημοσιογράφων και ανήσυχων πολιτών γιατί πολλά πρόσωπα, ύποπτα για παράνομες ενέργειες και ατασθαλίες, βρίσκονται στις πρώτες θέσεις σαν υποψήφιοι που θα αντιπροσωπεύσουν το λαό στο κοινοβούλιο. Από κάτι τέτοια βγάζει κανείς μαύρα συμπεράσματα για το μέλλον μας.
Εγώ θα ήθελα να ηρεμήσω τα πνεύματα, αποκαλύπτοντας πως, στην Ιταλία, η κατάσταση είναι καλύτερη από παντού αλλού. Και ας δούμε το γιατί.
......
Ας σκεφτούμε τα πράγματα με λίγο ρεαλισμό. Δεν θα ταν καλύτερα να γυρνάνε στους δρόμους οι πορτοφολάδες με ένα διακριτικό σημάδι στο πέτο, όπως άλλωστε και οι απαγωγείς παιδιών και οι επιδειξιομανείς των δημόσιων κήπων; Θα ξέραμε, χωρίς δισταγμούς, πότε να προσέχουμε την τσέπη με το πορτοφόλι, να κρατάμε σφιχτά το παιδί στην αγκαλιά, να γυρίζουμε σεμνά το κεφάλι απ΄ την άλλη μεριά.
.......
Μ' αυτήν την έννοια υπάρχουν ψηφοδέλτια που εξασφαλίζουν πιο σοβαρές και συγκεκριμένες εγγυήσεις από άλλα. Για παράδειγμα λένε για τούς κομμουνιστές: <<Προσέξτε είναι άτομα που μιλάνε γι αυτονομία, άλλα έπειτα μπορεί να πουληθούν στους Ρώσους ή μόλις ανέβουν στην εξουσία, να μην θέλουν ποτέ να φύγουν>>. Βέβαια είναι πολύ πιθανό αλλά αν τελικά μας απογοητεύουν; Και αν δε μας κουβαλήσουν εδώ τεθωρακισμένα απ' τη Μογγολία και δε βάλλουν σφυροδρέπανα στις εκκλησίες; Πως να τους εμπιστευτεί κανείς; Δεν υπάρχουν σοβαρές εγγυήσεις. Και τους άλλους, της Προλεταριακής Δημοκρατίας, πως να τους υποστηρίξεις; Και αν δεν απαγάγουν τον πρόεδρο της βουλής και δεν τον παραδώσουν στις Ερυθρές Ταξιαρχίες για να βασανιστεί;
Εγώ θα ήθελα να ηρεμήσω τα πνεύματα, αποκαλύπτοντας πως, στην Ιταλία, η κατάσταση είναι καλύτερη από παντού αλλού. Και ας δούμε το γιατί.
......
Ας σκεφτούμε τα πράγματα με λίγο ρεαλισμό. Δεν θα ταν καλύτερα να γυρνάνε στους δρόμους οι πορτοφολάδες με ένα διακριτικό σημάδι στο πέτο, όπως άλλωστε και οι απαγωγείς παιδιών και οι επιδειξιομανείς των δημόσιων κήπων; Θα ξέραμε, χωρίς δισταγμούς, πότε να προσέχουμε την τσέπη με το πορτοφόλι, να κρατάμε σφιχτά το παιδί στην αγκαλιά, να γυρίζουμε σεμνά το κεφάλι απ΄ την άλλη μεριά.
.......
Μ' αυτήν την έννοια υπάρχουν ψηφοδέλτια που εξασφαλίζουν πιο σοβαρές και συγκεκριμένες εγγυήσεις από άλλα. Για παράδειγμα λένε για τούς κομμουνιστές: <<Προσέξτε είναι άτομα που μιλάνε γι αυτονομία, άλλα έπειτα μπορεί να πουληθούν στους Ρώσους ή μόλις ανέβουν στην εξουσία, να μην θέλουν ποτέ να φύγουν>>. Βέβαια είναι πολύ πιθανό αλλά αν τελικά μας απογοητεύουν; Και αν δε μας κουβαλήσουν εδώ τεθωρακισμένα απ' τη Μογγολία και δε βάλλουν σφυροδρέπανα στις εκκλησίες; Πως να τους εμπιστευτεί κανείς; Δεν υπάρχουν σοβαρές εγγυήσεις. Και τους άλλους, της Προλεταριακής Δημοκρατίας, πως να τους υποστηρίξεις; Και αν δεν απαγάγουν τον πρόεδρο της βουλής και δεν τον παραδώσουν στις Ερυθρές Ταξιαρχίες για να βασανιστεί;
Σίγουρα είναι τρoμακτικό να ψηφίζεις Στάλιν το 2009.
Αλήθεια φοβάμαι!!!
Αντίθετα σε άλλες περιπτώσεις δεν υπάρχει αμφιβολία, υπάρχει πλήρης βεβαιότητα. Τα πρόσωπα του κόμματος έχουν ήδη κάνει και κάνουν αυτά για τα οποία θα μπορούσαμε να υποψιαστούμε. Όποιος αγοράζει ξέρει τι κουβαλάει στο σπίτι του και πόσον καιρό θα διαρκέσει (που είναι το όνειρο κάθε καλής νοικοκυράς). Ας ευχαριστούμε το Θεό που ζούμε σε μια χώρα όπου όλα γίνονται φανερά, και ας διαβάσουμε με προσοχή τα ψηφοδέλτια για να ξέρουμε τι μας περιμένει: Ίσως να μη μας αρέσει, αλλά τουλάχιστον είμαστε σίγουροι ότι οι προσδοκίες μας δεν θα διαψευστούν.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου