Πολλά θα ακούσατε τις τελευταίες μέρες γύρο από την ύποπτη δηλητηρίαση του Ρώσου μυστικού πράκτορα Αλεξάντερ Λιτβινένκο. Ότι τάχα δηλαδή ήταν συνταξιούχος κατάσκοπος και τον σκότωσαν οι πρώην συνάδελφοι. Αυτά είναι όμως ψέματα, ψέματα και πάλι ψέματα. Και που το ξέρω εγώ ε; Πρόκειται περί σατανικής σύμπτωσης....
Όταν ήμουν στο στρατό, ο διοικητής μου μου εμπιστεύτηκε μία κρίσιμη όσο και επικίνδυνη αποστολή. Είχε γεμίσει ο φάκελος με τα ΑΠΟΡΗΤΑ σήματα και έπρεπε να ξεφορτωθούμε μερικά για να βάλουμε κάτι καινούρια (είχε κλείσει και ο Παπασωτηρίου και δεν είχαμε την εναλλακτική να αγοράσουμε άλλον καινούριο φάκελο). Παίρνω λοιπόν τα σήματα και ένα μπιτόνι με πετρέλαιο για να τα ξεπαστρέψω μια και καλή καίγοντας τα μέσα στο βαρέλι (ακολουθώντας κατά γράμμα την προβλεπόμενη μέθοδο ISO 9002 του Ε.Σ.) Επειδή όμως ήθελα να λουφάρω λίγο (ήταν μόλις 9 το πρωί) και με έτρωγε και ο κώλος μου να μάθω τι έγραφαν αυτά τα απόρρητα σήματα, είπα να τους ρίξω μια ματιά
Ο αρχικός μου ενθουσιασμός άρχισε να κοπάζει μετά από λίγο καθώς δεν έπεσε το μάτι μου σε κάτι το συνταρακτικό. Μετά όμως το κάπως βαρετό σήμα “5 φανταστικές συνταγές για νόστιμο κοτόπουλο” έβγαλα λαβράκι!!! Πρώτον, μου έκανε εντύπωση ότι, σε αντίθεση με τα προηγούμενα σήματα, αυτό ήταν πολύ φρέσκο. Είχε σταλεί μόλις ένα μήνα πριν. Το σήμα έλεγε για κάποιον Ρώσο πράκτορα που θα ερχόταν από τη δεκαετία του σαράντα με μια μηχανή του χρόνου (τύπου Νεμπρόσκαγια ΙV) για να μας κλέψει μερικά από τα πυροβόλα μας. Μπούδρες, φώναξα αμέσως.. Λες και υπάρχουν μηχανές του χρόνου.... Και να υπήρχαν θα ερχόταν αυτός να πάρει τα σαράβαλα μας; Μετά όμως θυμήθηκα για κάτι κοσμοσφαίρες που είχα ακούσει πρόσφατα. Αμέσως το συνδύασα με το γεγονός ότι ίσως επέλεγαν τα πυροβόλα μας επειδή θα ήξεραν πως θα τα χρησιμοποιήσουν, όπως επίσης ότι θα είχαν και ανταλλακτικά (η αλήθεια είναι ότι τα είχαν λιγάκι τα χρονάκια τους). Ανατρίχιασα.... Τότε μόλις συνειδητοποίησα γιατί μας είχαν λιώσει στην υπηρεσία και βγαίναμε έξω κάθε δεκαήμερο. Αποφάσισα να μην πω τίποτα και σε κανέναν. Σίγουρα θα με περνάγανε για τρελό. Από τότε όμως ορκίστηκα να παρακολουθώ την κατάσταση από πολύ κοντά
Η σκληρή δουλειά και το δρακόντειο επίπεδο ασφάλειας του στρατοπέδου μας, απέτρεψαν τελικά τα σχέδια του Ρώσου. Έτσι και εκείνος γύρισε με άδεια χέρια πίσω στο 40 όπου και απολύθηκε αμέσως από την υπηρεσία του διότι απέτυχε στην αποστολή του. Η αποτυχία του δεν εμπόδισε τελικά τους Σοβιετικούς να αντισταθούν γενναία απέναντι στους Ναζί και χωρίς τα πυροβόλα μας. Εκείνος όμως κάτι έπρεπε να κάνει για να κολλήσει τα τελευταία του ένσημα ώστε να βγει κάποτε στην σύνταξη. Έτσι έκλεψε τη μηχανή του χρόνου και αποφάσισε να κάνει τις δικές του δουλειές. (αυτοί οι πράκτορες ούτε ιερό έχουν, ούτε όσιο...) Να μην τα πολυλογούμε έμαθε ότι το 2006 έπαιζε δουλειά στην Αθήνα. Οι Έλληνες διοργανωτές της Eurovision κάθονταν πραγματικά σ' αναμμένα κάρβουνα. Όλες οι φωτογραφίες της Βίσση (που έπρεπε να χρησιμοποιήσουν για promotion) έβγαιναν σκατά και καμία τεχνολογία δεν μπορούσε να την κάνει να φαίνεται νεότερη. Σαν να μην έφτανε αυτό, το τραγούδι ήταν επίσης σκατά. O Λιτβινένκο είχε λοιπόν διπλή αποστολή. α) Να πάει στο 2025 και να φέρει το Photoshop Version 32.0, και β) Να πάει πίσω στο 1969 και να κλέψει το mojo του Austin Powers (μπας και αντισταθμίσει λίγο το σκατένιο του τραγουδιού).
Η πρώτη του αποστολή στέφτηκε με απόλυτη επιτυχία (piece of cake). Μεταφέρθηκε στο Μοναστηράκι του 2025 και βρήκε αμέσως το Photoshop από τον πλανόδιο πειρατή έξω από το σταθμό του μετρό. Ρε τον τσίπη τον Ρώσο... Ούτε καν το σκέφτηκε για το original. Και να φανταστείτε ότι είχε και πλαστή ταυτότητα ότι ήταν φοιτητής στην σχολή καλών τεχνών και θα μπορούσε άνετα να αγοράσει τουλάχιστον την academic edition.
Η αποστολή στο Λονδίνο, από τη άλλη, εξελίχτηκε σε τραγωδία! Ενώ στην αρχή κατάφερε να κλέψει τη σύριγκα με το mojo από τον Fat Bastard, ο επίσης Austin από το παρελθόν του επέφερε καίριο πλήγμα μετά από μια πρακτορομαχία, και έφυγε τροπαιούχος με την “shaguar” του.
Την συνέχεια την ξέρετε και μόνοι σας. Η Ελλάδα στην απογοητευτική 9η θέση, με τα “τέρατα” να θριαμβεύουν.
Από τη βραδιά του τελικού της Eurovision η Βίσση ορκίστηκε σε εκδίκηση για το κακό που της προκάλεσε ο πράκτορας. Έτσι τον προσκάλεσε σε επαγγελματικό δείπνο, δήθεν για να της πάρει κάτι κρέμες ημέρας από το 2157. Που να ΄ξερε ο καημενούλης... Κάποια στιγμή η Αννούλα πήγε στην τουαλέτα και έβγαλε από τη τσάντα της τα θανατηφόρα όπλα της. 2 κιλά προϊόντα καθαρισμού make-up. Μετά από 34 λεπτά ήταν ακριβώς όπως την είχε γεννήσει η μάνα της (απλά πολλές δεκαετίες αργότερα). Μόλις επέστρεψε στο τραπέζι ο Λιτβινένκο δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το σοκ από την μεταμόρφωση και έπεσε σε κόμμα. Τέτοια νίλα ούτε άμα έβλεπε τον Mr Lordi δεν θα έτρωγε! Τώρα ότι σας λένε για δηλητηριάσεις είναι κατάφωρα ψεύδη.
Μισό, κάτι με θέλει η μάνα μου...
Πρέπει να φύγω... Ήρθαν κάτι άνθρωποι με άσπρες μακριές μπλούζες και μου ζήτησαν να πάμε βόλτα σε ένα ωραιιιιίο μέρος που όοοοολοι θα με προσέχουν και θα μ' αγαπάνε!
Ελπίζω τουλάχιστον να βρω εκεί τον Ρουσόπουλο
11 σχόλια:
h fantasia sou orgiazei. sunarpastikh plokh. elpizw sto mellon na mas apokalupseis kai alla aporhta.
epishs: "get your hands off my mojo"!!!!.
Euxaristw gia to link. H diafhmhsh sto blog mou einai panta eurposdekth
Ποιά φαντασία???
Αυτο που τραγουδαει ο τζουνιορ γουελς "αη γκοτ μαη μοτζο γουορκινγκ" εχει καμια σχεση?
(μιλαμε για τρελη μπλουζιά)
Χαχα το δρακοντειο συστημα ασφαλειας μ'αρεσε.
Παντως ηταν ολα τοσο προφανη που απορω με τον εαυτο μου πως δεν τα ειχα καταλαβει
Επειδή μου τη σπάει να λες ότι δεν βγαίνει τίποτα με τη συζήτηση και δεν θα καταλήξουμε πουθενά, έχω να σου πω τα εξής.
Πρώτον, δεν έχεις άδικο. Η συζήτηση δεν οδηγεί πουθενά διότι από μόνη της δεν αλλάζει τον άνθρωπο. Η απαισιοδοξία σου για τη συζήτηση δεν προκύπτει από το ότι είσαι σίγουρος ότι καμμία συζήτηση δεν μπορεί να καταλήξει σε κανένα αποτέλεσμα (εξάλλου ακόμα και στο χώρο της ηθικής φιλοσοφίας είπαμε ότι καταλήγεις, απλώς η βεβαιότητά σου είναι μειωμένη σε σχέση με τις θετικές επιστήμες). Προκύπτει από τα βιώματά σου, από την ως τώρα εμπειρία σου ότι καμμία συζήτηση δεν σε άλλαξε. Γιατί αν σε είχε αλλάξει έστω και μία συζήτηση στη ζωή σου, δεν θα ήταν σοβαρό τώρα να λες ότι η συζήτηση δεν θα καταλήξει πουθενά. Αν λοιπόν καμμία συζήτηση δεν σε άλλαξε ως τώρα, γιατί συζητάς; Ίσως ελπίζεις να σε αλλάξει. Ίσως απλά ενδιαφέρεσαι να γνωρίζεις την αλήθεια, ανεξάρτητα από το αν αυτό θα αλλάξει τη ζωή σου. Ή ίσως είσαι μαζόχας, που λέμε... Τέλος πάντων. Πάντως: ή σταμάτα να συζητάς, ή σταμάτα να λες ότι η συζήτηση δεν οδηγεί πουθενά, ή πήγαινε στον ψυχολόγο, ή βρες καμμία κοπέλα, μήπως φταίει αυτό (πάντως εγώ δεν σταμάτησα να ψάχνομαι, απλά ψάχνουμε μαζί με την κοπέλα μου).
Η συζήτηση πάντως, ακόμα κι αν από μόνη της δεν αλλάζει τον άνθρωπο (το οποίο είναι αμφισβητούμενο), μπορεί να είναι ωφέλιμη όταν ο άνθρωπος θέλει να αλλάξει αλλά δεν ξέρει πώς να αλλάξει, προς τα πού να κατευθύνει τον τρόπο ζωής του, πώς να διαμορφώσει τον εαυτό του (για όλα αυτά δεν μιλάμε εξ άλλου;). Είναι επίσης ωφέλιμη όταν, όπως είπαμε παραπάνω, θες απλά να ξέρεις την αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή. Όταν θες να κατακτήσεις μια αλήθεια, μια βεβαιότητα, στον εφικτό βαθμό πάντα.
Το να απορρίπτεις τη συζήτηση επειδή δεν καταλήγει πουθενά, παρόλα αυτά δε να συνεχίζεις να συζητάς, αλλά προτού φτάσεις κάπου να ξανααπορρίπτεις τη συζήτηση ως μέθοδο γνώσης - μάθησης δεν μπορεί παρά να οφείλεται στην υποκειμενική σου αδυναμία να διεξαγάγεις τον αγώνα ως την αλήθεια, ως το τέρμα. Ή ίσως, στην επιθυμία σου να αποφύγεις την ολοκλήρωση της επιθυμίας σου για γνώση; Αλλά γιατί να θες να αποφύγεις μια τέτοια ολοκλήρωση; Μήπως αυτός ο trendοψευτόκοσμος σε έμαθε να μένεις ανολοκλήρωτος; Μπα... Δεν νομίζω. Απλά μάλλον αποφεύγεις την αλήθεια, παρότι την επιθυμείς, διότι αποφεύγεις την αυτογνωσία. Αφού μαθαίνοντας κάτι, μαθαίνουμε τον εαυτό μας. (Αυτό θες να αποφύγεις ρε;). Ίσως να μην έχεις χρόνο για αυτογνωσία... Τέλος πάντων.
Τώρα, επειδή εγώ πιστεύω στη συζήτηση, και περισσότερο στη γραπτή...
Αναφέρθηκα με απαξιωτικά λόγια στο κοινωνικό φαινόμενο του ψευτοtrendόκοσμου γενικά. Εν τέλει δε η κριτική μου στρεφόταν και απευθυνόταν κατά των ατόμων - μελών αυτής της κοινωνικής ομάδας. Επειδή όμως το θεώρησα περισσότερο κοινωνικό φαινόμενο, παρά άθροισμα ατομικών εκδηλώσεων, δεν αναζήτησα ιδιαίτερα ατομικά κίνητρα για τη συμπεριφορά των ατόμων - μελών του ψευτοtrendόκοσμου. Εγώ προφανώς θεώρησα ότι η συμπεριφορά τους οφείλεται σε- και εξηγείται από- κοινωνικές παραμέτρους. Θεώρησα δηλαδή ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε κατά βάση ίδιοι, γεννώμεθα ίδιοι, τουλάχιστον απέναντι στο φαινόμενο "επίδειξη" + "glamουριά" + "snobισμός" + "ανωτερότητα" + "απόρριψη" = ψευτοtrendόκοσμος. Με την έννοια ότι κανείς δεν έχει ιδιαίτερη τάση προς αυτό το φαινόμενο, ώστε π.χ. να τον συγχωρέσουμε λόγω της ατομικής του φύσης, όπως π.χ. θα έπρεπε να "συγχωρέσουμε" την ομοφυλοφιλία του κάθε ομοφυλόφιλου και να μην κριτικάρουμε την κοινωνική ομάδα στην οποία ενδεχομένως ανήκει, μόνο και μόνο για το λόγο των σεξουαλικών του προτιμήσεων αφού αυτή εν πάση περιπτώσει θα ήταν η εγγενής σεξουαλική του τάση - φύση. [Και αν δεν θεωρείς την ομοφυλοφιλία φυσική τάση που απαντάται ενίοτε, αν και όχι κατά κανόνα ομολογουμένως (η φύση έχει επιλέξει τον κανόνα του σεξουαλικού διαχωρισμού και της ετεροφυλοφιλίας), σκέψου πάντως κάτι ανάλογο. Ας μην διευρύνουμε την προβληματική μας σε άγνωστα πεδία.]
Εσύ επιχείρησες τότε να εξηγήσεις και να αποδώσεις το κοινωνικό ομολογουμένως φαινόμενο με αναφορά στην ατομική φύση του ανθρώπου: "όλοι οι άνθρωποι θέλουν να διακρίνονται, οι συγκεκριμένοι επίσης θέλουν να διακρίνονται καθώς συμμετέχουν στον γυαλιστερό κόσμο, αυτό κάνουν απλά, διακρίνονται". Με αυτόν τον τρόπο, ήταν ταυτόχρονα σαν να τους κατανοούσες, σαν να τους δικαιολογούσες, σαν να μου έλεγες "τι διαφορά έχουν από όλους τους ανθρώπους; χρησιμοποιούν και αυτοί μέσα, έστω υλικά, για να ικανοποιήσουν μια φυσική τάση κοινή των ανθρώπων". Κάπως έτσι δεν ήταν ο διάλογος;
Το αξιοσημείωτο ανάμεσα στις σκέψεις μας είναι ότι αποδεχόμεθα κατ' αρχήν και οι δύο το ίδιο, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάτι κοινό (εσύ το ονόμασες: τάση για διάκριση), αλλά τελικά καταλήγουμε σε αντίθετες αξιολογήσεις, εγώ δηλ. ότι αφού εκκινούμε από ίδια αρχή όλοι, είναι αξιοκατάκριτοι οι trendy για τη συμπεριφορά τους, εσύ δε ότι αφού εκκινούμε όλοι από την ίδια αρχή, όπου και να φτάσει κανείς εξ αιτίας αυτής της αρχής είναι "δικαιολογημένο" ή "εξηγήσιμο", αφού η συμπεριφορά μας οφείλεται στο εγγενές "αμάρτημά" μας: την τάση για διάκριση. Αλήθεια, κάπως έτσι δεν το αντιμετώπισες; Σαν αμάρτημα... Και μάλιστα προδιέγραψες την πορεία των ατόμων αρκετά απαισιόδοξα, ότι όλοι δηλ. έχουμε επιθυμία για διάκριση, οπότε όλοι (σε κάθε πράξη μας άραγε;) καταλήγουμε να εκφράζουμε αυτή μας την τάση, άρα ότι ακόμα και αυτοί που δεν συμμετέχουν στον trendόκοσμο παραλείπουν αυτό, ακριβώς για να διακριθούν απλά με έναν άλλον τρόπο και σε ένα άλλο ακροατήριο. Κάπως έτσι δεν πήγε η συζήτηση;
Το αξίωμα "όλοι οι άνθρωποι τείνουν να διακρίνονται" δεν μπορεί να αποδειχθεί. Για αυτό δεν θα σπεύσω να το αμφισβητήσω εξ αρχής, αλλά θα το θεωρήσω ως ψυχολογικό δεδομένο της ανθρώπινης φύσης.
Αν οι συγκεκριμένοι "υπό κρίση" άνθρωποι προσπαθούν απλά να διακριθούν ,με τη συμμετοχή τους στον trendόκοσμο, θα πρέπει να ερευνηθεί. Διότι βέβαια, αν αποδειχθεί αληθές, τότε θα είναι επόμενη η εφαρμογή του γενικού αξιώματος, οπότε οι trendy δεν θα πρέπει να υποστούν κριτική περισσότερη από ό,τι άλλοι άνθρωποι.
Πράγματι, πρέπει να συμφωνήσω μαζί σου ότι, αν τόσο το αποτέλεσμα όσο και το αίτιο του αποτελέσματος είναι τα ίδια για μία συμπεριφορά, τότε ναι, η συμπεριφορά δεν μπορεί να αξιολογείται (με οποιοδήποτε κριτήριο) στις δύο περιπτώσεις διαφορετικά αλλά όμοια. Αν δηλ. τόσο οι trendy όσο και οι λοιποί κοινωνοί, όντας trendy ή μη trendy αντίστοιχα, είναι ή δεν είναι trendy εξ αιτίας του ιδίου λόγου (τάσης για διάκριση) και πραγματώνουν με τη συμπεριφορά τους ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα (διάκριση), τότε πράγματι: μία από τα ίδια για όλους.
Το γεγονός ότι και οι trendy θέλουν να διακρίνονται λαμβάνεται επίσης ως δεδομένο, αφού και αυτοί άνθρωποι είναι. Όμως, γιατί να ερμηνεύσουμε ότι η trendοσυμμετοχή τους, η παρουσίασή τους δηλ. ως ανώτερη καταναλωτική τάξη, οφείλεται στην (εγγενή στην ατομική ανθρώπινη φύση) επιθυμία τους για διάκριση;
Ήρθε η ώρα να δούμε ποια η έννοια της διάκρισης.
Επίσης, το αποτέλεσμα που πραγματώνουν οι τρέντυ και οι μη-τρέντυ είναι το ίδιο; Τι δηλώνουν με τη συμπεριφορά τους οι τρέντυ και τι οι μη μετέχοντες;
Για να δώσω μια εικόνα του επιχείρηματός μου: φαντάσου ένα τετράγωνο με πάνω γωνίες Α, Β και κάτω γωνίες Γ,Δ. Εγώ αρχικά δεν είχα φανταστεί κανένα τετράγωνο: απλώς κριτίκαρα ττο σημείο Α κι εσύ, υποθέτοντας ότι υπάρχει η υπόγεια τετράγωνη διασύνδεση, θεώρησες ως αυτόματη συνέπεια της κριτικής μου ότι κριτική λοιπόν υφίσταται και το σημείο Β. Έτσι επιχείρησες άθελά σου να αποδυναμώσεις την κριτική μου προς το σημείο Α, αλλιώς να επεκτείνω την κριτική μου σε όλο το ανθρώπινο γένος: ή θα τους κριτικάρεις όλους, ή κανέναν.
Αμφισβητώ ότι υπάρχει αυτό το τετράγωνο. Το σημείο Γ δεν υπάρχει ως αιτία του σημείου Α κατά τη γνώμη μου. Επίσης το σημείο Β δεν βρίσκεται στο ίδιο ύψος με το σημείο Α, δεν είναι το ανάλογό του.
Άκου: η επιθυμία για διάκριση, ακόμη κι αν υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους κατά φύση, δεν είναι κακό πράγμα. Δεν πρέπει να ηθικολογούμε κατά της. Πιστεύω ότι συμφωνείς κι εσύ ότι, αν θεωρούμε κάτι ως φύση, δεν πρέπει να ηθικολογούμε απαξιωτικά κατά της. Όμως θα πρέπει, αφού εσύ υποστηρίζεις το τετράγωνο και λες ότι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο κάνουν: πραγματώνουν την τάση τους για διάκριση, θα πρέπει λοιπόν τότε να αποδεχθούμε και να ευνοήσουμε τα φυσικά χαρακτηριστικά μας: την τάση για διάκριση και την ίδια τη διάκριση, άρα να προωθήσουμε και την τρεντίλα. Ήθελες όμως κάτι τέτοιο πράγματι να υποστηρίξεις; Ή για ποιον λόγο τέλος πάντων να περιορίσουν την φύση τους οι τρέντι; Απλώς για χάρη άλλων στα πλαίσια ελεημοσύνης;
Από την άλλη, αν δεν πρέπει να ευνοήσουμε την τρεντίλα, αλλά να την κριτικάρουμε, αυτό πώς μπορεί να γίνει, όσο θεωρούμε ότι τάση για τρεντίλα=τάση για διάκριση και τρεντίλα=διάκριση;
Θεωρώ ότι η τάση για τρεντίλα δεν οφείλεται στην τάση για διάκριση. Βέβαια, αν τρεντίλα=διάκριση τότε τάση για διάκριση=τάση για τρεντίλα. Όμως τρεντίλα=διάκριση; Για να ισχύει το τελευταίο, πρέπει τα τρέντι χαρακτηριστικά να θεωρούνται κατά τη φύση του ανθρώπου ως άξια διάκρισης. Διότι για να λέμε ότι ο άνθρωπος θέλει κάτι το συγκεκριμένο ήδη κατά τη φύση του και ότι οι επιθυμίες του π.χ. δεν καθορίζονται κοινωνικά (διότι αν υποστηρίζεις κοινωνικά, τότε ακόμα και η επιθυμία για διάκριση είναι ανοιχτή σε κριτική, αφού δεν ανήκει στη φύση του ανθρώπου, αλλά είναι επιβεβλημένη κοινωνικά και ίσως χρειάζεται αναθεώρηση, τουλάχιστον θεωρητικά), για να υποστηρίζεις λοιπόν τη φυσική προέλευση της επιθυμίας για διάκριση, θα πρέπει επομένως η διάκριση να είναι μία έννοια φυσικά προκαθορισμένη, διότι δεν μπορεί ο άνθρωπος να ξέρει γενικά από τη φύση του ότι θέλει κάτι αλλά όταν τον ρωτήσεις τι είναι αυτό και πού μπορούμε να το βρούμε για να στο φέρουμε, αυτός να σου απαντά "δεν ξέρω ούτε πού είναι, ούτε τι ακριβώς είναι", θα συμφωνήσεις δε ότι τη φυσική ανάγκη για τροφή ο άνθρωπος ξέρει επίσης από τη φύση του πώς να την ικανοποιήσει, έτσι λοιπόν και τα όμοια...
Για αυτό λοιπόν λέμε ότι αν η τρεντίλα είναι διάκριση, αυτό θα πρέπει λοιπόν να μας το ορίζει η φύση, θα πρέπει δηλ. η φύση να έχει προκαθορίσει ότι η τρεντίλα μας φέρνει διάκριση και ικανοποιεί την πείνα του ανθρώπου για διάκριση.
Τι είναι κατά φύση όμως η διάκριση;
Ποιοι άνθρωποι διακρίνονται κατά φύση; Προφανώς δεν ψάχνουμε για κάποιους που μπορούν να μας βοηθήσουν, διότι τότε δεν ψάχνουμε για διακεκριμένους ανθρώπους αλλά για χρήσιμους. Ασφαλώς, αφού ψάχνουμε τι σημαίνει διάκριση για τη φύση του ανθρώπου, ανεξαρτήτως της κοινωνικής παραμέτρου, ανεξαρτήτως δηλ. του τι θεωρείται διάκριση για τα άτομα ως κοινωνούς, για την κοινωνία, θα πρέπει να σκεφτούμε τον άνθρωπο εξωκοινωνικά και να σκεφτούμε τι θα θαυμάζαμε σε αυτόν αν ζούσε έξω από την κοινωνία, ποιον άνθρωπο θα θαυμάζαμε αν μας τον περιέγραφαν. Αν βρούμε τι θα θαυμάζαμε σε αυτόν, δεν μένει τίποτα άλλο από το να το υιοθετήσουμε και να απολαύσουμε και εμείς τη διάκριση από τους κοινωνούς. Τι θα θαυμάζαμε λοιπόν παρά φυσικές αρετές; Θα θαυμάζαμε ασφαλώς την ομορφιά, αλλά πόσο γελοίο θα μας φαινόταν, αν μαθαίναμε ότι βάφεται αυτάρεσκα, ντύνεται προκλητικά με την πρόθεση να μην κάνει σεξ, προσέχει πάρα πολύ την εξωτερική του εμφάνιση εις βάρος μάλιστα της εσωτερικής καλλιέργειας, έχει σπορ αυτοκίνητο για το πικ νικ του και ράνγκλερ για τις βροχές και τη σκέψη τη χρησιμοποιεί για να φαντασιώνεται σεξουαλικά. Πρόσθεσε εσύ και τα υπόλοιπα ατομικά χαρακτηριστικά της τρεντίλας και πες μου ποιο θα είχε αυτός ο άνθρωπος το τόσο αξιοθαύμαστο.
Το συμπέρασμα είναι ότι δεν υπάρχουν άτομα στον τρέντι κόσμο που να έχουν κάτι να δώσουν σε αυτόν τον άνθρωπο και για αυτό το λόγο να θεωρούνται τρέντι (εξαιρέσεις επιτρέπονται αλλά δεν αναιρούν). Ακόμα κι αν τα άτομα έχουν κάτι καλό, δεν θεωρούνται για αυτό τρέντι αλλά για άλλα.
Ας μην ψάχνουμε λοιπόν να εξηγήσουμε τη συμμετοχή στον καταναλωτικό τρόπο ζωής που αποσκοπεί στην επίδειξη ανώτερου status με τη φυσική επιθυμία διάκρισης, όπως αυτή εννοείται κατά φύσιν.
Αν υπάρχει διάκριση, αυτή δεν είναι φυσικά προκαθορισμένη, αλλά κοινωνικά αναγνωρίσιμη. Αυτό που επιζητείται από τα τρέντι άτομα είναι το κύρος. Το κοινωνικό κύρος. Δεν διακρίνονται. Ούτε τους εκτιμά η κοινωνία. Απλά πουλάνε μούρη και ανωτερότητα. Επιδεικνύουν το κοινωνικό τους status. Κοινωνικά εξηγείται η glamουριά. Δεν οφείλεται στην ανθρώπινη φύση. Αλλά στην ταξική δομή της κοινωνίας μας που αναγνωρίζει την ανωτερότητα κάποιων έναντι άλλων με κριτήριο τον πλούτο.
Αυτά.
Τώρα, όσο για το αποτέλεσμα στο οποίο φτάνουν οι μη τρέντι, σίγουρα, δεν είναι το ίδιο. Δηλ., το ότι επιδιώκουν και αυτοί να διακρίνονται, δεν σημαίνει ότι πουλάνε μούρη, ούτε ότι επιδεικνύουν εκ του μακρόθεν την δήθεν ανωτερότητά τους. Δεν επιδεικνύουν κύρος. Η διαφορά μεταξύ κύρους και διάκρισης είναι προφανής: το κύρος επιβάλλεται, η διάκριση επιζητείται ή προσδοκάται, δηλ. απλά η διάκριση απαιτεί τη συναίνεση του άλλου κοινωνού, το κύρος όχι. Καμμία κοινωνική ομάδα δεν διεκδικεί κύρος με το ντύσιμο και το αυτοκίνητο των ατόμων της. Οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες, όταν και αν υπάρχουν, επιτρέπουν απλώς στα μέλη τους να διεκδικήσουν την διάκρισή τους.
Αυτά όλα, αν υποθέσουμε ότι η διάκριση ως τάση ενυπάρχει σε όλα τα άτομα ως φυσικό χαρακτηριστικό και διαμορφώνει συμπεριφορές. Ποιος αμφιβάλλει όμως ότι το κύρος και η εξουσία, όπως και ο πλούτος προτιμώνται από τη σημερινή πλειονότητα των ανθρώπων σε σχέση με τη διάκριση; Π.χ. ο Μπους ενδιαφέρεται για το αν του έχουν εκτίμηση; Ή μήπως ο ντόπιος πλουτοκράτης για το αν τον βρίζει ο κόσμος; Και τους βλέπετε να παρατούν την εξουσία, τον πλούτο, το κύρος, όταν βλέπουν ότι δεν έχουν την εκτίμηση του κόσμου;
[misirlou] Τα πάντα έχουν σχέση
[fight back] Δρακόντειο ΕΠΙΠΕΔΟ ασφάλειας
[τρύπια βάρκα] Το τρέντυ θα χτυπήσει 3 φορές
Είμαι πιο μεγάλος από σας.
Κι ας είμαι λιγότερο ερωτικός.
Όταν αναγκάζεστε να υπερβαίνετε τους ποταπούς εαυτούς σας, θα με αναζητάτε.
Κι όταν τελειώνετε μαζί μου, θα επιστρέφετε γυρεύοντας μεγαλειώδεις στιγμές του έρωτα.
Είμαι κάτι που πρέπει να σας απασχολήσει.
Και όχι για να μειωθεί η ανεργία.
Poutana ta kanes
Hallelujah!
trupia varka o laos apaitei sth blogosfaira na mpeis
I told you to destroy those documents damn it!
Δημοσίευση σχολίου